VIII.

- Przepraszam.
- Zamknij się. Przepraszać trzeba było rok temu.
- Wiesz, że nie...
- Mogłeś czy nie, nie zrobiłeś tego.
Na tym skończyła się nasza rozmowa. Kiedy podjeżdżał pod hotel, prawie wyskoczyłam mu z samochodu, jednak w ostatniej chwili się powstrzymałam.
- Dzięki za podwózkę - powiedziałam i weszłam do hall'u. Żadnego buziaka w policzek, żadnego podania ręki, żadnego ukradkowego spojrzenia. Nic. Może i za nim tęsknię, ale to było silniejsze ode mnie. Takiego zachowania nie można wybaczyć od tak, podczas pierwszego spotkania. Jeśli chce mnie odzyskać, w co szczerze wątpię, musi się bardzo postarać. A Aaronowi się za to dostanie, oj chłopak ma przejebane. 

***

Puk, puk. 

Nic. 

Puk, puk, puk. 

Dalej nic. 

Cholera, Casillas, weź otwórz te cholerne drzwi., pomyślałam zirytowana. 

- Przepraszam, co pani tu... - usłyszałam jego głos i odwróciłam się, a on stanął w pół kroku i na mnie patrzył. Ja tylko stałam z tym moim głupim uśmieszkiem pod jego drzwiami. Kiedy już się ocknął podbiegł i wziął mnie w swoje ramiona. - Co ty ty robisz?

- Dostałam takie zlecenie, na początku co prawda nie chciałam się zgodzić, ale...

- KAAAATEEEE!!!! 

- O kurwa - powiedziałam, a Iker zaczął się śmiać i odsunął się. Właśnie leciało na mnie stado facetów, a ten idiota zostawił mnie bez ochrony. - Stop! Nie zróbcie mi nic, błagam, bo nie mam zamiaru robić z wami wywiadów siedząc na wózku inwalidzkim. 

- Wywiadów? 

- Nie przyleciałam tu na wakacje, tylko do pracy. I lepiej dla was, żebyście doszli do finału, bo mam zostać do końca mistrzostw. 

***

- Hej, nie bój się! RPA nie jest daleko....
- Łatwo ci o tym mówić, co Misiek? Ty sobie tak latasz cały czas... A ja... nie.
- Nie chcesz mi powiedzieć... - zaczął się śmiać. Czy on jest niepoważny? Ja tu zawału dostanę na pokładzie samolotu, a on się śmieje?! 
- Nie wsiadam. 
- Dlaczego?
- Bo się śmiejesz. 
- Przepraszam kochanie. Przez całą podróż będę cię przytulał i trzymał za rękę. Co ty na to?
- A buziaka dostanę? - zapytałam jak mała dziewczynka. 
- Oczywiście - powiedział i się uśmiechnął.

 ***

- Boże, Colleen, on mnie odebrał z lotniska, ogarniasz?! Aaron ma za to taki wpierdol, że...

- Czekaj! Czemu sądzisz, że to Aaron mu powiedział o tym, że tam będziesz?

- Proszę cię, tylko wy o tym wiedzieliście. A ty byś mi tego nie zrobiła. - powiedziałam, po czym usłyszałam ciszę, która zwiastowała kłótnię. 

- AAROOOOOOON, TY IDIOTO! Jak mogłeś mu powiedzieć, że Kate będzie w Brazylii i podać numer jej lotu, co? Sam sobie kurwa teraz planuj ten cały ślub! Będę jutro Kate, do zobaczenia. - oznajmiła wściekła. 'Będę jutro'....?

Chwilę po tej rozmowie do mojego apartamentu wparował Iker z Cześkiem (pieszczotliwe przezwisko, nie czepiajcie się) i popatrzyli na mnie ze strachem w oczach.

- No co? - zapytałam.

- Czemu się tak darłaś? 

- Bo mój przyjaciel powiedział mojemu byłemu, że tu będę i ten odebrał mnie z lotniska - powiedziałam zirytowana. - Nie widziałam go rok i nagle wyskakuje mi przed oczami jak wychodziłam z hali przylotów. Chcielibyście się znaleźć kiedyś w takiej sytuacji? Wątpię. Dobra, idźcie na obiad, zaraz tam dojdę. 

- Aleeee.... My już jedliśmy i jedziemy na trening. Mieliśmy po ciebie przyjść z Fabregasikiem.

- Aaa... No okay, to niech któryś weźmie torbę ze sprzętem, już idę - oznajmiłam z uśmiechem, schowałam mój telefon, który ciągle dzwonił i wyszłam z pokoju. 

*** 

Dobra, wiem, że to jest do dupy. 

Niedługo postaram się trochę rozkręcić akcję. 

Buziaki :*