I.

Przypominasz sobie pierwsze spotkanie z nim? 

Kawiarnia, w której prawdę mówiąc nie powinien być, bo mu nie wolno. Dieta. 

Pożerał ciastka, jedno po drugim. I popijał najsłodszą kawą w całym menu. Cały on. 

Robiliśmy to co weekend, dopóki nie odszedł.

Zwrócił na ciebie uwagę. 

Na ciebie. Tą, która siedziała w rogu i czytała książkę. Nie wyróżniałaś się. 

Mówił, że właśnie wtedy się zauroczył.

Przywołał cię jednym ruchem ręki, a ty, nie wiedząc czemu, podeszłaś do niego.

Urok osobisty zadziałał? Możliwe. 

Zawsze się ze mnie śmiał. Uważałam, że nie ma za grosz uroku.

Kupił ci kawę i zaczęliście rozmawiać. On opowiadał o sobie i swoim życiu. Sportowiec. Piłkarz lokalnego klubu. 

Nienawidził mnie za to, że nie lubiłam piłki nożnej. Musiał mnie szkolić razem z przyjaciółmi.

A co ty miałaś powiedzieć? Dziewczyna na studiach dziennikarskich. Moja specjalizacja - sport. Ale nie piłka nożna! Do czasu...

Ale tego nie musiał wiedzieć. 

Za to też mnie nienawidził.

Potem grzecznie podziękowałaś za miło spędzony czas, wróciłaś do mieszkania i miałaś nadzieję, że więcej się nie spotkacie. Ale, spryciarz, zapieprzył ci telefon podczas rozmowy i wpisał swój numer. Spisał sobie też pewnie mój - pomyślałaś wtedy. 

Nie miałam mu tego za złe, dopiero po paru miesiącach.

"- Myślisz, że wróci?

-Dalej mam nadzieję, ale powoli zaczyna wygasać..."

~*~

Jest do dupy!
Następny w sobotę :)

Buziaki ;*